Vreemde Vierkanten op de Veluwe

De speurtocht


Voorbereidingen
Speurtocht
Autootje loskletsen
Bami gooien
De kwis


Marcel van Veen lijkt zich te bedenken; Peter Klumper kijkt toe en 'Specs' Kuipers gaat vol vertrouwen de Veluwe-dag tegemoet. Cathy Snel probeert alles in goede banen te leiden.
 

Dat de organisatie voor een moeilijke dag stond bleek al meteen bij het verzamelpunt. Als startlokatie was, zoals in het mailtje aangekondigd, gekozen voor een parkeerplaats. Deze parkeerplaats ligt naast een verenigingsgebouw waar op dat moment net een begrafenis plaatsvond. De organisatoren grepen onmiddellijk in en verplaatsten uit piëteit het startpunt enkele honderden meters. De lokale Rabobank werd slachtoffer.


Organisatoren Frank "Angelino" Engelen en Bart-Jeroen "Bie-Jay" Hemstra belagen de Rabobank
 

We werden in groepen van zo'n vier personen ingedeeld, kregen een prachtig vel geel papier, dichtbedrukt in rood, en moesten alle geldswaardige bezittingen aan de organisatie afstaan. Tevens kregen we een dichtgeplakte enveloppe met als opschrift 'Arie'. Bij het inleveren van de bezittingen werd hier en daar flink gesmokkeld: credit cards, GSM's, kleingeld, horloges en roestige ijzerzaagjes werden achtergehouden. Wel kregen we nog elk een flink pak VVV-dollars mee.


Organisator Danny "Kameleon" Engelman begeleidt de Veluwe-avonturiers aan het begin van hun tocht.
 

Met de gele opdracht in handen, werden we op pad gestuurd. Eerst natuurlijk op zoek naar het echte beginpunt, waar organisator Danny ons stond op te wachten. Meteen toen Danny ons zag, meldde hij ons dat een paar minuten geleden een vliegtuigje laag overvloog dat een tweetal witte (ja, dat zijn ze altijd) tonnetjes liet vallen in het struikgewas achter de parkeerplaats. Even zoeken en voorzichtig luisteren, resulteerde inderdaad in de vondst van een wit tonnetje. Eerste bonuspunten binnen.


En toen Theo luisterde, tikte er helemaal niks meer...
 

Inmiddels hadden we, zoals later bleek, al duidelijk laten merken niet goed te kunnen lezen. We hadden de 'Arie'- enveloppe inmiddels geopend en gezien dat hij leeg was. Later bleek dat de bedoeling te zijn; we hadden de enveloppe helemaal niet mogen openen. Strafpunten dus.

Eenmaal op weg bleek duidelijk de alomtegenwoordheid van Bob Evers. Rode kinderfietsjes, witte tonnetjes, staalblauwe luchten en massa's andere, duidelijk aan Bob Evers te relateren zaken kwamen we tegen.


Het staat niet op de foto, maar op de achterkant stond met potlood gekrast: "Arie Kilroy was hier. Vraag brief op brug."
 

Onze route voerde al snel, langs camping 'De Marshoeve' het dorp uit, de Veluwe op. Een prachtige tocht, door een fantastisch natuurgebied. Bospaden (zonder Fordje van een jonkheer), over te steken heide-vlaktes (zonder laagvliegende Tiger Moths), zandvlaktes (zonder Pisa-rotsen) en overal witte tonnetjes. Al gauw liepen we als Arie destijds in Londen: alleen hadden wij geen sappige peren en smakelijke appels, maar witte blikken.


Cathy rijdt onverrichterzake weg... om mogelijkerwijs haar rechterkoplamp te laten bijstellen
 

Een vrolijk moment beleefden we toen een donkergroene Saab in zicht kwam. We herkenden 'm meteen, niet omdat de rechterkoplamp een tikje omhoog scheen, maar omdat-ie kapot was. Cathy kwam even verwarring stichten door ons te vertellen dat we elkaar, ook binnen de groep het vuur aan de schenen moesten leggen. Helaas voor haar, op het moment dat zij doorreed, besloten wij de koppen bijeen te steken en gezamenlijk deze proef te doorstaan.


Anne Marie en Theo op zoek naar nog meer witte tonnetjes...
 

Uit de aanwijzigingen bleek duidelijk dat het eindpunt een dochteronderneming van de Roos-rederijen zou zijn: culinaire uitspatting 'De Heideroos'. Geheel indachtig het Arie Roos-principe stiefelden wij, toen we hier uiteindelijk aankwamen, naar binnen en bestelden elk iets te drinken. We waren weliswaar niet meer in het bezit van enige, door vreemdelingen te accepteren bankbiljetten, maar onderweg waren al plannen gemaakt voor het belenen van Zwitserse preciesie-uurwerken (we hadden immers een compleet tonnetje daarvan bij ons) of het zingen van liedjes voor oudere dames in ruil voor geld.


Een van de vele ondernemingen uit het Roos-imperium
 

Eenmaal binnen informeerden we natuurlijk onmiddellijk naar achtergelaten boodschappen, maar de zeer vriendelijke juffrouw achter de bar wist van niets. Zij had net de dienst overgenomen en er stond geen briefje achter de rijke verzameling flessen Dubonnet. Dus bestelden we maar koffie en warme chocomel en terwijl we op de drankjes wachtten, overlegden we zacht welke liedjes straks te zingen.

Voordat we echter onze consumptie gebracht kregen, kwam Danny echter binnen, zag ons, raakte geheel in paniek en verdween in de keuken. 'Ha,' dachten wij nog even, 'die gaan een paar uitsmijters ros voor ons bakken.' Helaas was dat niet het geval.


Danny trekt aan touwtjes om de zaak weer recht te breien...
 

Hij smoesde wat met de juffrouw achter de bar, riep een aantal malen luid en duidelijk 'Geld is geen probleem!' en uiteindelijk kregen wij allen een voedzame chocomel voorgezet. Aangeboden door Danny omdat daar zoveel energie in zit.


Van links naar rechts: Fred ten Kley, Yovka van Santen, Theo Eleveld, Niek Eleveld, Bram van Ginneken, "Specs" Kuipers, Danny Engelman, Edwin Kort en Anne Marie van Osch.
 


André Rouwenhorst (voorgrond) in gesprek met Djurre Zysling, terwijl Danny de rol van Jake speelt
 

Inmiddels waren ook andere groepen gearriveerd en ook zij ontvingen allemaal een chocomel. De aanwezige organisatoren van de Veluwe-gein begonnen, in afzondering, koortsachtig te overleggen terwijl wij, onschuldige slachtoffers, aan ons lot werden overgelaten. Zo hier en daar werden wat ervaring uitgewissels of luidkeels 'Montezuma' gezongen. Het resultaat van het organisatoren-overleg werd al snel duidelijk.


Koortsachtig overleg...
 

De door Danny aangeboden chocomel konden we met valse dollars afrekenen, hetgeen voor sommigen niet te accepteren was: hij had ons die chocomel toch aangeboden?

We werden weer op weg gestuurd, ditmaal alleen maar met wat vage aanwijzigingen in de geest van: 'volg de grote weg, let op laag overkomende vliegtuigen met piloten erin met petjes op met de tekst 'Wij zijn boeven, volg ons', passeer twee fietspaden links' en dergelijke. Alhoewel wij als eerste groep op weg gingen, werden we al snel ingehaald door groep nummer twee, bezig met een krachtenverslindend potje snelwandelen.


Edwin, Olaf en Fred op weg naar het boshuis. Op de achtergrond het rode DKW'tje van Danny.
 


Leo legt een en ander op de gevoelige plaat vast.
 

Wij besloten deze groep te laten passeren en vervolgden onze weg, letten goed op alle mogelijke aanwijzigingen en weigerden VVV-dollars te betalen voor een busrit naar het Boshuis. We vonden hier en daar nog de nodige blikken, namen precies de toegestane hoeveelheid mee en dronken de inhoud van de overige blikken tot onze buiken vol waren.


Buschauffeur Frank overlegt met Cathy. Uiteindelijk kroop bijna iedereen - tegen betaling van kostbare dollars - in de bus.
 

Aangekomen bij het Boshuis, bleken we de enige groep te zijn die de gehele afstand lopend hadden afgelegd, alle andere groepen toonden geen energie te hebben door met de diverse busdiensten mee te rijden. De snelwandel-groep liep zo snel dat ze de, toch overduidelijke, aanwijzigingen gemist hadden. Ter hoogte van het Duitse Emmerich werden ze door buschauffeur Frank achterhaald.


Het boshuis, tesamen met een oude Packard voor een habbekrats aan de oude Roos verkocht.
 

In het boshuis bleek een complete Bob Evers-bom ontploft. Woest in damesschoenen bijtende Terry's, doffig klinkende loden pijpen, linkshandige bijlen en tomaatrode, vooroorloge Ferrari's waren in ruime mate aanwezig. Tevens werden we gevraagd al onze verzamelde tonnen en tonnetjes af te staan ten behoeve van een gezamenlijke lunch, die uiteindelijk zeer smakelijk bleek.


De beroemde stelling van Engelen, betreffende de linkshandigheid van Arie werd door niemand in twijfel getrokken.